Siła podstawą każdego sportu cz.1

Siła podstawą każdego sportu cz.1

Zewnętrznym wyrazem pracy mięśni jest rozwijana przez nią siła. Zgodnie z zasadą dynamiki Newtona jest ona iloczynem masy i przyspieszenia. Zwiększenie siły może nastąpić zarówno przez równoczesny wzrost tych dwóch części składowych, jak również każdej z nich z osobna.

Co robić, aby maksymalnie rozwinąć siłę, niekoniecznie będąc ciężkoatletą? Punktem wyjścia będzie podział wszystkich ćwiczeń siłowych na dwie grupy:

Grupa pierwsza:

Właściwe ćwiczenia siłowe (podnoszenie ciężarów, ćwiczenia izometryczne, ćwiczenia gimnastyczne, elementy walki w zapasach itp.)

Grupa druga:

Ćwiczenia szybkościowo-siłowe (rzuty, pchnięcia, skoki itp.)

Ze względu na różnorodność siły dynamicznej występują trzy rodzaje siły:

Siła zrywna – występuje w czasie wysiłku, w którym obciążenie jest niewielkie, natomiast przyśpieszenie jakie ono osiąga ma wartość maksymalną. Siła zrywna jest podstawą przy pchnięciu kulą, rzucie oszczepem itp.,

Siła szybka – występuje wtedy, gdy zarówno obciążenie, jak i przyśpieszenie jakie ono osiąga nie mają wartości maksymalnych, ale zachowują między sobą równowagę dynamiczno-siłową.

Siła wolna – występuje w czasie wysiłku, w którym naszym celem jest osiągnięcie maksymalnej wartości obciążenia, natomiast przyspieszenie pozostaje na niewysokim poziomie.

Biorąc pod uwagę zróżnicowanie w metodyce treningu siły mięśniowej w poszczególnych dyscyplinach i konkurencjach sportowych, wprowadzono pojęcia siły mięśniowej absolutnej i względnej.

  1. Siła mięśniowa absolutna to siła możliwa do rozwinięcia przez zawodnika w wybranym ruchu, przy maksymalnej wielkości obciążenia.
  2. Siła mięśniowa względna to iloraz siły mięśniowej absolutnej podzielony przez ciężar ciała zawodnika.

Jedni zawodnicy dążą głównie do rozwoju siły absolutnej (miotacze, ciężarowcy, zapaśnicy), inni zaś do rozwoju siły względnej (skoczkowie w lekkoatletyce, gimnastycy, akrobaci).

Siła mięśniowa a wiek sportowca

Siłownia

Siłownia

Siła mięśniowa jest zdolnością motoryczną, która ma wyjątkowo długi okres podatności na bodźce treningowe wynikające z wykonywanych ćwiczeń. Proces dynamicznego rozwoju siły mięśniowej u sportowca zachodzi między 7 a 30 rokiem życia. Kolejne lata kariery sportowej to podtrzymanie tej siły lub dalszy jej rozwój, z tym, że już nie tak dynamiczny. Doskonałym przykładem polskiego sportowca, który mimo przekroczenia 40 lat osiągnął najwyższe wyniki sportowe może być Jan Wegiera – mistrz świata w trójboju siłowym oraz w wyciskaniu sztangi leżąc. W wieku ponad 40 lat uzyskał on 270 kg w wyciskaniu sztangi leżąc! Kolejnym przykładem na długowieczność siły mięśniowej jest Ryszard Wszoła. W wieku 42 lat uzyskał on w przysiadzie 382,5 kg!

Trening siły mięśniowej rozpoczyna się już od pierwszych lat szkolenia sportowego. Niezwykle istotnym jego elementem jest dobór odpowiednich metod treningowych, które powinny być dostosowane do wieku oraz możliwości biologicznych rozwijającego się organizmu. Dla dzieci w wieku szkolnym proponuje się stosowanie gier i zabaw ruchowych o charakterze siłowym z wykorzystaniem oporu własnego ciała lub oporu ciała współćwiczącego. Uzupełnieniem tych bodźców treningowych mogą być ćwiczenia gimnastyczne wykonywane w leżeniu, siadzie i zwisie. Począwszy od 13. roku życia, korzystne jest kształtowanie siły mięśniowej poprzez ćwiczenia skocznościowe i rzuty, natomiast około 15. roku życia należy rozpocząć trening siły z wykorzystaniem przyborów i trenażerów.

Pierwsze lata właściwego treningu siły mięśniowej muszą uwzględnić mały opór zewnętrzny (30-50% CM – ciężar maksymalny) przy dużej liczbie powtórzeń (od 10 do 30). Taki rodzaj treningu wzmacnia ścięgna, mięśnie i więzadła, czyniąc stawy bardziej stabilne i odporne na urazy. Wielkość stosowanych oporów powinna stopniowo wzrastać w kolejnych latach szkolenia sportowego, maksymalne wartości oporu należy stosować dopiero w wieku pełnej dojrzałości.

Czytaj dalej: http://jaskulke.com.pl/sila-podstawa-kazdego-sportu-cz-2/

Facebook Comments

Artykuły użytkownika

Facebook Comments